Cóż kiedy jest Cekkiem.
Gdybym był Cecco – jakom jest i był – Młode, hoże dziewki sam dla siebie brałbym A stare i brzydkie innym bym zbył
Recepcja twórczości Autobiograficzne wątki w poezji Angiorellego – przekleństwa na skąpstwo własnego ojca, deklaracje miłości do prostackiej i kłóliwej Becchiny, utyskiwanie na nędzę i pochwały beztroskiego, pijackiego żywota – sprawiają, że część krytyków uważa go za prekursora poètes maudits. Według nich Cecco tworzy spójny, alternatywny dla współczesnej sobie poezji program ideologiczny. Ich oponenci zwracają uwagę, że rola wiecznie niezadowolonego nieroba i dziwaka jest świadomie i konsekwentnie przez poetę kreowana, a agresywność i prowokacja są starannie obmyślone. Paradoksy tej poezji są dla nich tylko kaprysami autora, a wyśmiewanie przez niego uczciwości, pracy, rodziny, moralności, opaczne pojmowanie świata stanowi tylko ekscentryczną zabawę konwencjami literackimi, wymagającą od odbiorcy znajomości kontekstu liryki dworskiej i dolce stil nuovo.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy pisarze Kategoria:Włoscy poeci XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1312 Kategoria:Ludzie urodzeni w Sienie Kategoria:Poeci XIV wieku