W konkursie wzięła udział większość biur konstrukcyjnych ZSRR, zajmujących się bronią strzelecką. W celu zmniejszenia rozrzutu próbowano: opóźnić zjawisko odrzutu broni do momentu opuszczenia lufy przez pociski. zrównoważyć ruch zamka i suwadła ruchem poruszającej się w przeciwnym kierunku przeciwmasy.
W 1987 odbyły się próby prototypów, w wyniku których do dalszych prac skierowano: TKB-0146 (I. J. Stieczkina) TKB-0111 (G. A. Korobowa) ASM (G. Nikonowa)
W kilka miesięcy później odbyły się testy dopracowanych prototypów, spośród których za najlepszy uznano karabinek Nikonowa (jego cechą charakterystyczną było zastosowanie możliwości strzelania seriami 2 strzałowymi). W następnych latach trwały testy w jednostkach wojskowych i przygotowania do produkcji seryjnej. Oficjalna prezentacja nowego karabinku miała miejsce w 1993 r. wraz z decyzją o przyjęciu go na uzbrojenie jako AN-94. thumb|Prototyp karabinka AN-94 ze zmodernizowaną kolbą, znany pod oznaczeniem „LI-291” wyposażony w celownik USP-1 (1P29) „Tulipan”. Pomimo tej decyzji karabinek był wprowadzany do uzbrojenia bardzo powoli, a jego zdjęcia pochodziły najczęściej z targów broni i pokazów dla prasy. Prawdopodobną przyczyną minimalnych zakupów AN-94 był fakt, że wydawał się on ślepą uliczką w rozwoju karabinków automatycznych.