Projekt nowej jednostki został opracowany pomiędzy sierpniem 1906 a czerwcem 1907 roku w departamencie konstrukcyjnym (Konstruktiondepartement) niemieckiego ministerstwa marynarki, dowodzonym przez wiceadmirała Rudolfa von Eickstedta, pod kierunkiem Marine-Oberbauarta Konowa.
Niemiecka koncepcja użycia okrętów nowej klasy była odmienna od brytyjskiej. Zakładała ona głównie działania na ograniczonym akwenie Morza Północnego, w niewielkiej odległości od baz własnych i potencjalnego przeciwnika. Większą uwagę postanowiono zwrócić na odporność okrętu, wyrażoną grubością pancerza i dobrze rozplanowanym podziałem wewnętrznym kadłuba, mniejszą wagę przywiązywano do wysokiej prędkości maksymalnej. W efekcie powstały okręt był bardziej zbliżony konstrukcyjnie do szybkiego pancernika, niż swych brytyjskich odpowiedników.
Zamówienie na budowę, finansowaną z budżetu na lata 1907–1908 złożono 26 września 1907 roku w stoczni koncernu Blohm & Voss w Hamburgu. Stępkę pod krążownik nazwany tymczasowo „F” (numer budowy 198) położono, według różnych źródeł, 21 lub 25 marca 1908 roku. Podobnie jak budowane wcześniej niemieckie krążowniki pancerne, był on formalnie klasyfikowany jako wielki krążownik (Großer Kreuzer).