(Tilly skupił swą artylerię głównie na lewym skrzydle; duńską rozmieszczono przeciwlegle na prawym).
Cesarskiej piechocie trzykrotnie udawało się przełamać szyki obronne Duńczyków, za każdym razem jednak odrzucana była przez duńskich rajtarów. Ostatecznie natarcie piechoty Tilly’ego na lewym skrzydle nieprzyjaciela zakończyło się powodzeniem i zdobyciem mostu, który udało się opanować mimo kontrataku duńskiej rajtarii. Pozostały jednak na drugim brzegu cesarski regiment Desfoursa (Dufoura) podjął za uchodzącymi Duńczykami pościg, wprowadzając tym samym zamęt w ich prawoskrzydłowe szeregi, co sprawiło, iż w konsekwencji niektóre oddziały zaczęły porzucać swe dotąd bezpieczne pozycje.
W dążeniu do przejęcia inicjatywy Duńczycy przy wsparciu artylerii skierowali na centrum wojsk Ligi trzy regimenty piechoty, zaś lewe skrzydło przeciwnika zaatakowali dwoma regimentami rajtarów. Podmokły teren zmniejszył jednak impet natarcia części jazdy duńskiej, zmuszając jej czoło do cofnięcia i uwikłania w bój ze zwycięską jazdą Desfoursa. Ponadto ogień zamaskowanych dział Tilly’ego zaskoczył duńską piechotę, która rzuciła się do ucieczki, łamiąc dalsze linie swych wojsk i wprowadzając w nie zwiększony zamęt.