Kronika Turecka (zwana błędnie Pamiętnikami Janczara) – XV-wieczne dzieło w języku polskim autorstwa Serba Konstantego Mihajlovicia z Ostrowicy.
Historia Powstała w 1499 lub 1500 (bądź z tego roku pochodzi najstarsza zachowana do naszych czasów redakcja tego dzieła). Gdzie, w jakich okolicznościach, dla kogo i w jakim języku ją sporządzono, również pozostaje w sferze hipotez. Do naszych czasów zachowały się kopie i wyciągi w różnych redakcjach z różnych lat: w języku polskim (14) i czeskim (4). Zaginęły bądź uległy zniszczeniu trzy rękopisy: jeden pisany cyrylicą i dwa polskie. „Kronika Turecka” jest w większym stopniu memoriałem politycznym niż dziełem historycznym. Jej 49 rozdziałów można podzielić na cztery zasadnicze części: pierwsza traktuje o religii i obyczajach Turków (rozdz. I-VIII), druga to część historyczna, kronika dziejów serbsko-tureckich (rozdz. IX-XXXV), trzecia opisuje polityczno-wojskową organizację państwa osmańskiego (rozdz. XXXVI-XLVIII), ostatni rozdział XLIX jest wezwaniem królów Jana Olbrachta i Władysława do walki i jedności przeciw Turkom.