Gaussowski „model smugi odorantów” thumb|200px|Temperatura (czerwony) spada trochę szybciej, niż „adiabatycznie” (niebieski) thumb|200px|Inwersja temperatury Smugę odorantów opisuje się tak samo jak smugi wszystkich innych zanieczyszczeń powietrza. Specyficzne dla odorantów są jedynie jednostki miary ilości zanieczyszczenia. Stosowane są europejskie jednostki zapachowe (ouE) zamiast jednostek masy (mg).
Smuga zanieczyszczeń jest obiektem trudnym do modelowania. Jej kształt zależy od wielu czynników topograficznych i meteorologicznych. Stosowany jest model bardzo uproszczony – różniczkowe równanie Pasquille’a, które opisuje zależność stężenia zanieczyszczeń w punkcie P(x,y,z) smugi cod,xyz [ouE/m³] od: qod – strumienia zapachowego (emisji zapachowej); [ouE/s] ū – średniej prędkości wiatru w warstwie powietrza od z = 0 do z = H; [m/s] H – wysokości pozornego punktu emisji; [m] (na rys. – He, wysokość efektywna w x=0) m – wykładnika meteorologicznego, z0 – parametru aerodynamicznej szorstkości powierzchni, „szorstkość podłoża”;