shoto) stosowany przez niektórych mistrzów szermierki jako broń dodatkowa, trzymana w drugiej ręce, miecze treningowe o ostrzach wywołujących jedynie lekkie oparzenia, liczne wersje indywidualne, dostosowane do specyficznej budowy fizycznej ich posiadaczy lub egzotycznych sposobów walki, np. krótki miecz Yody, ciężki Gorca lub szermiercze ostrze o zagiętej rękojeści Dooku.
Części miecza świetlnego thumb|Miecze świetlne należące do: Luke’a Skywalkera (na pierwszym planie), Hrabiego Dooku (na drugim planie) Rękojeść stanowiąca obudowę mieszczącą wewnątrz wszystkie komponenty – jej dokładna budowa, materiał oraz wykończenie zależą w dużym stopniu od twórcy miecza oraz dostępności odpowiednich komponentów, czasami wykonywana była z materiału odpornego na przecięcie, aby nie dopuścić do uszkodzenia broni w trakcie potyczki, choć w egzemplarzach „ubogich” często stosowano zwykłe, powszechnie dostępne metale. Bateria – miecze świetlne budowane w okresie około 5000 lat BNH posiadały baterię zewnętrzną – noszoną zazwyczaj przez Jedi przy pasie i połączoną kablem z rękojeścią broni. W późniejszych odmianach tej broni bateria jest pojemna, mała i z reguły nie wystaje na zewnątrz obudowy.