Na stopień kapitana został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 47. lokatą w korpusie oficerów saperów, grupa liniowa. W tym czasie pełnił służbę w 2 batalionie mostów kolejowych na stanowisku oficera sztabowego do spraw wyszkolenia.
W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą Grupy Wojsk Kolejowych Nr 11, która została zmobilizowana przez 2 batalion mostów kolejowych i przydzielona do Armii „Pomorze”. 18 września w Iłowie dostał się do niewoli niemieckiej. Przez sześć lat był więziony w kilku oflagach na terenie III Rzeszy.
W 1945 wrócił do Polski. Nostryfikował dyplom na Politechnice Warszawskiej. W latach 1945–1947 był kierownikiem odbudowy mostu przez Bugonarew w Zegrzu. W latach 1947–1955 pracował w Mostostalu jako kierownik robót przy budowie trasy W-Z i Mostu Śląsko Dąbrowskiego.
Był głównym projektantem organizacji montażu kombinatu Oświęcim. Dla Mazowieckich Zakładów Rafinerii i Petrochemii w Płocku opracował projekty organizacji montażu reformingu i komorowego koksowania. Był autorem projektów organizacji montażu na licznych budowach mostów, zakładów przemysłowych jak np.