Warszawa 2000, s.117..
Występuje w Księdze Elbląskiej (ok. XII wiek) jako jedna z metod, jaką sędzia mógł wykorzystać do przyśpieszenia procesu i ujawnienia winy oskarżonegoJ. Matuszewski Najstarszy zwód prawa polskiego, Warszawa 1959, s. 220. Próba zimnej wody ożyła w procesach o czary, stosowana wobec podejrzanych o ich uprawianie. Szczególnie popularna stała się w Europie w XVI–XVIII wieku, po wejściu kodyfikacji karnej Karola V Constitutio Criminalis Carolina (1532), która obowiązywała na terenie całego Świętego Cesarstwa Rzymskiego (I Rzeszy) oraz częściowo recypowana była w państwach ościennych. W Polsce posługiwano się tą kodyfikacją w sądach miejskich, głównie w łagodzącej jej surowość przeróbce autorstwa Bartłomieja Groickiego Postępek z praw cesarskich (Postępek sądów około karania na gardle).
Antyczne początki
Podobna próba stosowana była w głębokiej starożytności. Kodeks Ur-Nammu nakazywał przeprowadzić „próbę rzeki” w oskarżeniach o czary (artykuł 10, zachowany częściowo). Kodeks Hammurabiego głosi:
W tej próbie tonięcie było "dowodem winy", na odwrót niż w czasach późniejszych.
Zobacz też hydromancja próba żelaza
Przypisy
Kategoria:Historia prawa karnego Kategoria:Magia Kategoria:Ordalia