Rajmund z Penyafort.
Około 1291 roku udał się do Tunisu, gdzie głosił kazania dla muzułmanów, rozprawiając z nimi o filozofii. Po krótkim pobycie w Paryżu powrócił na Wschód jako misjonarz.
Powrócił do Europy w 1311 roku, aby przedstawić na Soborze w Vienne swoje plany nawrócenia Maurów. W roku 1315 udał się znów do Tunisu, gdzie miał zostać raniony przez chcących go ukamienować muzułmanów w trakcie przemawiania po arabsku w celu nawrócenia ich na chrześcijaństwo.
Nie wiadomo dokładnie kiedy, gdzie i w jakich okolicznościach zmarł Rajmund Llull.
Niektórzy autorzy utrzymują, jakoby: zginął śmiercią męczeńską przez ukamienowanie w Tunisie ok. 1315, lecz brak na to dowodów, zmarł w Bidżai (Bougie) w Algierii w 1325, zmarł naturalną śmiercią w drodze powrotnej z Tunisu do Palma de Mallorca na Morzu Śródziemnym.
Pochowany został w kościele św. Franciszka w rodzinnym mieście.
Poglądy i twórczość Działalność literacką Llulla inspirował ten sam cel, co jego wysiłki misjonarskie i dydaktyczne. W licznych pismach (około 300), które wyszły spod jego pióra, po katalońsku, jak i po łacinie, stawiał sobie za cel wykazanie błędów awerroizmu i przedstawienie teologii chrześcijańskiej w taki sposób, aby sami muzułmanie musieli ujrzeć prawdę.