– japoński dworzanin z okresu Heian oraz cesarski generał, czwarty w kolejności, który otrzymał tytuł sioguna.
Syn Tsuneyoshiego Fujiwary, należącego do potężnego rodu Fujiwara. W 939 roku otrzymał urzędniczy tytuł sangi, a rok później nominację na sei’i-taishōguna z rąk cesarza Suzaku. Następnie został dowódcą wypraw przeciwko dwóm rebeliom, które wybuchły w przeciwległych rejonach Japonii. Zostały one wywołane przez lokalnych arystokratów: Masakado Tairę we wschodniej części kraju i przez Sumitomo Fujiwarę, który prowadził działania w obszarze Morza Wewnętrznego.
Do tej kampanii wybrał na swych zastępców (fuku-shōgun): swojego młodszego brata Tadanobu, Kuminoto Fujiwarę, Kiyomoto Tairę i Tsunemoto Minamoto. Na kilka dni przed otrzymaniem ceremonialnego miecza (symbolu jego czasowej władzy) i rozpoczęcia kampanii, otrzymał wiadomość, że na zachodzie Sumitomo Fujiwara, były zarządca prowincji Sikoku, został piratem i atakuje oddziały cesarskie. Wydarzenie to spowodowało, że armia Tadabumiego musiała działać na dwa fronty. Jak głosi legenda, oba bunty były wcześniej zaplanowane, ale bardziej prawdopodobne jest, że Sumitomo wykorzystał nadarzającą się okazjęFriday, str. 114.