24 kwietnia 1481 roku w Oporowie został konsekrowany na biskupa płockiego. Jako biskup zwołał trzy synody (1485, 1488/89, 1491), dbał też o inne potrzeby diecezji. Polecił sporządzenie kopii zwodu prawa prowincjonalnego arcybiskupa Mikołaja Trąby oraz statutów diecezjalnych biskupa Jakuba z Korzkwi, mających służyć klerowi diecezjalnemu. Zawarł ugodę z księciem Januszem w sprawie uregulowania dziesięcin. Był fundatorem kaplicy św. Piotra w płockiej katedrze wraz z kolegium siedmiu mansjonarzy, szpitala św. Ducha w Pułtusku i innych dzieł sakralnych i charytatywnych. Był świadkiem wydania przywileju piotrkowskiego w 1496 rokuJan Wincenty Bandtkie, Ius Polonicum : codicibus veteribus manuscriptum et editionibus quibusque collatis, Warszawa 1831, s. 358.. W 1497 roku przeznaczył część swoich dóbr stołowych na uposażenie kapituły płockiej.
Zmarł po 9 sierpnia 1497 roku, został pochowany w katedrze w Płocku, w ufundowanej przez siebie kaplicy.
W herbarzu Bartosza Paprockiego biskupowi Piotrowi błędnie przypisane jest pochodzenie z kujawskiej linii rodu Ściborów i herb Ostoja.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Sołtan, Piotr z Chotkowa, [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom XXVI, s.