Było to źródłem podstawowej wiedzy na temat tej klasy substancji. Wyniki tych eksperymentów pozwoliły ustalić stechiometrię licznych niestechiometrycznych wodorków metali i istnienie wielu roztworów stałych.
Ponadto poświęcił wiele uwagi wybranym problemom chemii analitycznej, a w szczególności metodom osmotycznego wyznaczania masy cząsteczkowej, jak również pewnym aspektom chemii fizycznej, głównie z zakresu badań iloczynu rozpuszczalności układów dwu- i trójskładnikowych, m.in. zawierających kationów berylowców.
A. Sieverts przywiązywał szczególną wagę do pracy dydaktycznej. Obok wykładów z chemii ogólnej i doświadczalnej chemii nieorganicznej prowadził też wykłady pod tytułem „Spezielle anorganische Chemie”, na których omawiał m.in. metale i metaloidy. Ponadto zorganizował dla słuchaczy tych wykładów uzupełniające laboratoria, i to zarówno z chemii ogólnej, jak i specjalistyczne, np. „laboratorium metalografii”.
25 kwietnia 1942 Adolf Sieverts wystąpił z wnioskiem o emeryturę. W październiku 1942 roku został oficjalnie zwolniony ze swych obowiązków akademickich.