Tokimasa wiele razy starał się odsunąć od władzy swego wnuka (pierwszy raz w 1205), co spowodowało, że Sanetomo obawiał się o swoje życie przez resztę swych dni.

Sanetomo, świadomy własnej bezsilności w stosunku do klanu Hōjō i chcąc uniknąć losu starszego brata, cały swój talent i energię włożył w pisanie poezji, zatrzymując pusty tytuł i zajmując kolejne stanowiska na bezsilnym, choć pełnym ceremoniału dworze cesarskim.

Sanetomo był poetą (różnie ocenianym). Pomiędzy 17 a 22 rokiem życia napisał ponad 700 wierszy, w czasie, gdy uczył go Teika Fujiwara. Jeden z jego wierszy znalazł się nawet w antologii Ogura Hyakunin-isshu ("100 poematów napisanych przez 100 poetów"), znakomitym zbiorze wierszy wczesnego okresu Heian i Kamakura.

W 1218 r. Sanetomo otrzymał jeden w głównych urzędów, ministra prawej strony.

Nękany lękiem przed zabójstwem popadł w obłęd i alkoholizm (mnich Eisai starał się mu pomóc, zastępując alkohol herbatą).