Królestwo Essex (, , ) – jedno z siedmiu królestw (tzw. heptarchii anglosaskiej), założonych przez zachodniogermańskie plemiona Anglosasów na podbitych terenach Brytanii. Zostało założone w VI wieku i istniało do IX wieku. Ostatni jego władca, Sigered, w 825 przekazał Królestwo Egbertowi z Wesseksu.

Nazwa Nazwa królestwa pochodziła od staroangielskiego East-Seaxe – Sasi wschodni (por. Wessex, Sussex, Middlesex).

Terytorium Bardzo trudnym zadaniem jest prezycyjne określenie granic Esseksu. Badacze próbują wywnioskować je z zasięgu diecezji londyńskiej, czyli wschodniosaskiej na początku VII wieku. Wynikają z tego następujące przybliżone granice Królestwa Essex: na północy – rzeka Stour i Królestwo East Anglia na wschodzie – wybrzeże Morza Północnego na południu – Tamiza i Królestwo Kentu na zachodzie – Mercja

W czasie swego istnienia Królestwo Essex kontrolowało również większość terenów Hertfordshire i Surrey. W VII wieku w jego władaniu znajdowały się również częściowo tereny współczesnego hrabstwa Kent. Z dokumentów ofiarodawczych, tzw. dyplomów, wynika że dominacja władców Esseksu na tych terenach była tymczasowa i nie czuli się oni tam zbyt pewnie.