Getto w Czortkowie (niem. Ghetto Tschortkau; jidysz טשארטקאווער געטא; Czortkower geto) – getto dla ludności żydowskiej zorganizowane przez okupacyjne władze hitlerowskie w czasach II wojny światowej w Czortkowie.
Getto zostało utworzone w połowie marca 1942 roku. Umieszczono w nim do 6,8 tys. Żydów. Jeszcze przed powstaniem getta, od początku okupacji niemieckiej (6 lipca 1941), w wyniku pogromu, licznych zbrodni i deportacji do obozów pracy, liczba żydowskiej ludności Czortkowa zmniejszyła się o około 1 tys.
Pod getto przeznaczono 6 ulic, na które ludność żydowska miała się przesiedlić do 1 kwietnia 1942 roku. W jednym mieszkaniu żyły 2-3 rodziny. W wyniku dalszych wywózek i zbrodni (rozstrzelanie 110-115 osób na żydowskim cmentarzu) do sierpnia 1942 roku liczba mieszkańców getta zmniejszyła się do 6,5 tysiąca osób.
27 sierpnia 1942 roku Policja Bezpieczeństwa przy pomocy żandarmerii, Policji Ochronnej z Tarnopola oraz ukraińskiej i żydowskiej policji przeprowadziła pierwszą „akcję” deportacji Żydów z czortkowskiego getta do obozu śmierci w Bełżcu. Wszystkich Żydów spędzono na plac targowy, zabijając w tym czasie ponad 300 osób. Na placu wśród zebranych dokonano selekcji, pozwalając specjalistom i robotnikom na powrót do getta.