Łesia Ukrainka (), właśc. Łarysa Petriwna Kosacz-Kwitka (), herbu Kosy (ur. w Nowogrodzie Wołyńskim (Zwiahlu), zm. w Surami) – ukraińska poetka, pisarka, krytyczka literacka i pionierka ruchu feministycznego na Ukrainie.
Pochodzenie i twórczość Urodziła się w rodzinie prawnika Petra Kosacza herbu Kosy i pisarki Olhi Kosacz (Ołena Pcziłka). Малороссийский гербовник (1914) / Лукомский В.К., Модзалевский В.Л., с. 63-83. ИВАНИНЫ. — КОШУБЫ. Jej wujem był ukraiński językoznawca i historyk Mychajło Drahomanow. Wykształcenie zdobyła w domu, gdyż od dzieciństwa chorowała na gruźlicę kości. Debiutowała w 1884 roku dwoma wierszami opublikowanymi w lwowskim czasopiśmie „Zoria” („Gwiazda”). Oprócz licznych wierszy, tomy: Na kryłach piseń („Na skrzydłach pieśni”, 1893), Dumy i mriji („Myśli i marzenia”, 1899), Widhuky („Recenzje”, 1902), opublikowała również kilkanaście dramatów. Jej twórczość była odbiciem silnych emocji i duchowego niepokoju, a jednocześnie wiary w zwycięstwo dobra i sprawiedliwości. Czując się spadkobierczynią kultury europejskiej, często nawiązywała do starożytności, a także do współczesnych sobie prądów literatury zachodniej. W jej dziełach wyraźnie widoczne są rysy symbolizmu.