Kolejna grupa tekstów w „Studiach Norwidiana” dotyczyła zmagań Norwida z ograniczeniami zewnętrznymi, zwłaszcza w pracy z językiem – tzw. „filozofii mowy”. Temat ten podejmowali zarówno historycy literatury, jak i językoznawcy. Pojawiały się także mniej liczne opracowania dotyczące m.in. tradycji dramatu, epistolariów, relacji z poezją współczesną, problemów edytorskich czy norwidowskiej grafiki i rzeźby.

Wbrew zapowiedziom nie uruchomiono działu „Dyskusje i polemiki”, choć Norwid nadal budził kontrowersje, a ujawnienie argumentów antynorwidowskich byłoby wartościowe. Zabrakło też szerszego kontekstu badań, zwłaszcza komparatystycznych i recepcyjnych, by norwidologia nie zamknęła się w wąskim kręgu.

Recenzja z 1996 roku, po ukazaniu się zeszytów 12/13, podkreślała znaczenie „Studiów Norwidiana” jako czołowego forum badań nad Norwidem, wyróżniającego się systematycznością, bogactwem materiałów źródłowych i wysokim poziomem naukowym. Wartość dodatnią miały działy z niepublikowanymi tekstami („Inedita”), recenzjami i bibliografią. Na uznanie zasługiwały także artykuły dotyczące mniej opracowanych aspektów twórczości Norwida oraz recepcji jego dzieła. Słabszą stroną było opóźnienie wydawnicze oraz chaotyczna konstrukcja działu bibliograficznego – z błędnymi klasyfikacjami i niepełnym zakresem. Krytycznie oceniono także niektóre interpretacje.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polskie czasopisma filologiczne