W czasie wojny obronnej 1939 w stopniu kapitana, dowodził 7 baterią haubic 51 pułku artylerii lekkiej w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Narew”. 12 lub 14 września pod Stoczkiem Łukowskim został ranny, czego efektem było trwałe kalectwo (uszkodzenie nerwu strzałkowego). Został wzięty do niewoli sowieckiej, jednak matka wywiozła go ze szpitala w Krzemieńcu do Ostrowi a następnie do Warszawy, gdzie ukrywał się pod nazwiskiem „Kazimierz Łopian”.
Od 1940 w konspiracji w Organizacji Wojskowej „Wilki”, a następnie po scaleniu w ZWZ/AK. Od listopada 1941 był komendantem Rejonu Powązki, początkowo w ramach Obwodu Wola, zaś od 1942 w ramach Obwodu Żoliborz.
W trakcie powstania warszawskiego był dowódcą Zgrupowania „Żyrafa”. Ranny przy Zdobyczy Robotniczej. Mianowany majorem. Po 20 września został dowódcą 8 pułku artylerii lekkiej AK w ramach 8 Dywizji Piechoty AK im. Romualda Traugutta.