Cmentarz żydowski w Łodzi – otwarty 10 listopada 1892 roku i funkcjonujący do dziś cmentarz w Łodzi, położony w południowej części Bałut, na niewielkim wzniesieniu pomiędzy ulicami Bracką, Zagajnikową, Zmienną i Inflancką. Największa w Europie nekropolia żydowska, położona na terenie zajmującym 42 ha. W 131 kwaterach znajduje się 160 tys. zachowanych macew, między 180 tys. a 230 tys. pochowanych, w tym ok. 45 tys. zmarłych i zamordowanych w okresie funkcjonowania Ghetto Litzmannstadt. Na cmentarzu posadowiony jest największy grobowiec żydowski na świecie – Mauzoleum Izraela Poznańskiego.
Historia Cmentarze żydowskie składają się zawsze z dwóch części: przedpogrzebowej i grzebalnej. W części przedpogrzebowej następuje przygotowanie zwłok do pochówku, między innymi poprzez rytualne obmycie zwłok wodą (na łódzkim cmentarzu zachował się metalowy stół do obmywania zwłok męskich) i zawinięcie ich w biały całun. Przygotowanie zwłok męskich odbywa się po prawej stronie domu przedpogrzebowego, a kobiecych po lewej. Dopiero tak przygotowane zwłoki przenosi się do części grzebalnej zwanej „wiecznym domem” („domem życia” lub „dobrym miejscem”) przez wewnętrzną bramę. Unika się określeń związanych ze słowem śmierćJoanna Podolska, Jacek Walicki: Przewodnik po cmentarzu żydowskim w Łodzi. Wyd. 2 uzup. Łódź: Oficyna Bibliofilów, 2004. ..