Anaksarchos z Abdery (gr. Ἀνάξαρχος ο Αβδηρίτης ur. ok. 380 p.n.e., zm. 320 p.n.e. akme około roku 340 p.n.e.) grecki filozof ze szkoły Demokryta.
Anaksarchos był przyjacielem Aleksandra Wielkiego i jego towarzyszem w wyprawie do Persji i Indii. Zdobył wielki wpływ na Aleksandra, o ile było to w ogóle możliwe. Ponoć zbudził w nim pragnienie „boskiego nadczłowieczeństwa”, a gdy Aleksander w końcu ogłosił się bogiem naśmiewał się z jego „boskości”. Widząc krwawiącego „boga” rzekł do niego: To jednak krew, a nie ichor, który płynie w żyłach szczęśliwych bogów. Był nauczycielem Pyrrona z Elidy.
Dla swojej obojętności wobec doznań (gr. apatheia) i pogody ducha (eukolia), zwany był Eudaimonikos (Szczęśliwy). Za cel życia ludzkiego uznawał szczęście, a jego podstawą miała być właśnie apatheia, która pozwalała człowiekowi nie przejmować się cierpieniami, a jednocześnie korzystać z uciech życia, gdy się nadarzały. Dla atomisty Anaksarchosa ból i przyjemność były nie bardziej realne niż sen.