, ur. 4 lipca 1330, zm. 28 grudnia 1367 – drugi siogun z rodu Ashikaga, syn założyciela siogunatu Takaujiego Ashikagi; rządził od 1358 do 1367.
Spędził swoje dzieciństwo w Kamakurze jako zakładnik klanu Hōjō. Jego ojciec dołączył do sił wygnanego cesarza Go-Daigo. Po upadku siogunatu Kamakura, cesarz rozpoczął tzw. restaurację KenmuTitsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, str. 290-294.
Yoshiakira został wysłany do Kamakury, aby utrzymać pokój w zachodnich prowincjachTitsingh, str. 303.. W 1349 w efekcie wewnętrznych sporów w rządzie wezwano go do ojca do KiotoGeorge Sansom, A History of Japan, 1334-1615, 1961, str. 81.. Po śmierci Takaujiego w 1358, Yoshiakira został mianowany jego następcą na stanowisku siogunaTitsingh, str. 304.
W 1362 atak sił Kiyouji Hosokawy i Masanori Kusunokiego na Kioto zmusił Yoshiakirę do ucieczki, jednak już po dwudziestu dniach odzyskał on stolicę. Dwa lata później, syn cesarza Go-Daigo, książę Kaneyoshi (zwany także Kanenaga) uzyskał kontrolę nad Kiusiu. W 1367 zmarł kantō kubō Ashikaga MotoujiAckroyd, Joyce, op.cit., str.329., a chory Yoshiakira odstąpił swoje stanowisko synowi, Yoshimitsu, który został trzecim siogunem po śmierci ojca, kilka miesięcy później, w 1368Titsingh, str. 307.