siódmego nastał koniec”. Wskazywałoby to na strawienie mniej niż dziesiątej części miasta, bowiem w starożytnym Rzymie było ok. 1700 domów oraz insuli i kamienic, ścisłość tych danych jest trudna do oceny. thumb|270px|Pochodnie Nerona (mal. Henryk Siemiradzki, 1876) – z przedstawieniem wynikłych później prześladowań chrześcijan
Obecna wiedza na temat pożaru pochodzi głównie z trzech źródeł wtórnych, spisanych przez Kasjusza Diona, Swetoniusza, oraz Tacyta. Źródła pierwotne, którymi były przekazy Fabiusa Rusticusa, Marcusa Cluviusa Rufusa oraz Pliniusza Starszego, nie zachowały się do czasów dzisiejszych. Zdaniem Tacyta były one sprzeczne i bardzo przesadzone. Spośród wielu domniemanych przyczyn pożaru i roli Nerona, ówczesnego cesarza rzymskiego, najważniejsze to: Zmotywowany pragnieniem zniszczenia miasta, Neron potajemnie wysłał swoich ludzi, którzy udając pijanych podpalili miasto. Cesarz obserwował pożar ze swego pałacu na Palatynie, śpiewając i grając na lirze. W szalonym kaprysie Neron całkiem jawnie wysłał swoich ludzi, którzy podpalili miasto.