Othmar Schoeck (ur. 1 września 1886 w Brunnen, zm. 8 marca 1957 w Zurychu) – szwajcarski kompozytor i dyrygent. Znany był głównie jako kompozytor cyklów pieśni i autor wielu oper (w szczególności jednoaktówka „Penthesilea” zyskała rozgłos po premierze w Dreźnie w 1927, przypomniana ponownie na Festiwalu w Lucernie w 1999).
Urodził się w Brunnen, studiował w konserwatorium w Lipsku u Maxa Regera w latach 1907-1908, jednakże większość życia spędził w Zurychu. Jego ojciec, Alfred Schoeck był malarzem i Othmar, podobnie jak ojciec, zamierzał poświęcić się malarstwu. Odkrywszy nieprzeciętne zdolności muzyczne poświęcił się kompozycji i dyrygenturze. Po wybuchu I wojny światowej, pozostając bez środków do życia, otrzymał intratną posadę dyrygenta orkiestry symfonicznej w St. Gallen. W tym czasie nawiązał przyjaźń z Ferruccio Busonim, dzięki czemu jego styl muzyczny nabrał indywidualnego charakteru.
W tym też czasie Schoeck nawiązał przyjaźń z Rudolfem Jungiem, tenorem, który w Stanach Zjednoczonych promował jego dzieła.
Obecnie twórczość Schoecka jest na nowo odkrywana. Ze względu na dojrzałość środków wyrazu oraz ekspresję kompozytor zaliczany jest do grona najistotniejszych szwajcarskich kompozytorów XX wieku.
Utwory na fortepian Klavierstücke Zwei, op. 29 Ritornelle und Fughetten op.