Rozstrzelane odrodzenie () – termin stosowany na określenie pokolenia ukraińskich artystów i naukowców, działających w latach 20. i początku lat 30. XX wieku na terenie Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Większość przedstawicieli tego pokolenia została aresztowana i zamordowana przez NKWD w latach 30. XX wieku, a szczególnie tragiczny był rok 1937.
Termin ten został wprowadzony przez emigracyjnego ukraińskiego literaturoznawcę Jurija Ławrinenkę. Upowszechniony został po wydaniu w Paryżu w 1959 przez Instytut Literacki z inicjatywy Jerzego Giedroycia i Kultury almanachu ukraińskiej prozy i poezji z lat 1917–1933, ułożonej przez Ławrinenkę. Tytuł antologii zaproponował Giedroyc w liście do niego z 15 sierpnia 1958: .
Przedstawicielami tego pokolenia byli m.in.