Dysponowano 183 myśliwcami (107 P-40B i E, 48 P-35A i 28 P-26A) i 35 bombowcami B-17. Utworzono trzy korpusy (okręgi korpusów): Północny Luzon, Południowy Luzon oraz Visayas i Mindanao. Utworzono także siły rezerwowe, a artylerię obrony wybrzeża zorganizowano w dywizję obrony wybrzeżaEncyklopedia II wojny światowej nr 14..., s. 240–241..
Siły Północnego Luzonu dowodzone były przez gen. Jonathana Wainwrighta (dowództwo Fort Santiago) i składały się z: filipińskiej 11 Dywizji Piechoty gen. Williama E. Broughera (11. i 12 Pułk Piechoty oraz 11 Pułk Artylerii Lekkiej), filipińskiej 21 Dywizji Piechoty gen. Mateo Capinpina (21., 22. i 23 Pułk Piechoty oraz 21 Pułk Artylerii Lekkiej), filipińskiej 31 Dywizji Piechoty gen. C. Bluemela (31., 32. i 33 Pułk Piechoty oraz 31 Pułk Artylerii Lekkiej), 26 Pułku Kawalerii płk. Clintona A. Pierce’a oraz amerykańskiego 57 Pułku Piechoty. Żołnierze w pułkach piechoty posiadali różny stopień wyszkolenia. W pierwszych pułkach każdej dywizji znajdowali się żołnierze, którzy przeszli 13-tygodniowe szkolenie, w drugich żołnierze po 5-tygodniowym przeszkoleniu, natomiast w trzecim zgrupowano poborowych. W wielu dywizjach zrezygnowano z utworzenia trzeciego pułku, gdyż nie dysponowano wystarczającą liczbą poborowych.