Wzniesienie monasteru, obok budowy soboru św. Aleksandra Newskiego na tallińskim wzgórzu Toompea, było najpoważniejszą rosyjską inicjatywą w tej kampaniired. E. Thaden, Russification in the Baltic Provinces and Finland, 1855–1914, Princeton University Press, Princeton 2014, s. 162.. 15 sierpnia 1891 arcybiskup ryski i mitawski Arseniusz, w obecności generał-gubernatora Siergieja Szachowskiego, uroczyście poświęcił kompleks zabudowań przeznaczonych dla żeńskiego monasteru Zaśnięcia Matki Bożej. Pierwszą przełożoną monasteru została mniszka Barbara (Błochina), razem z którą w klasztorze zamieszkały trzy posłusznice. Tylko do końca roku wspólnota powiększyła się do 21 posłusznic, które opiekowały się 22 dziewczętami w przytułku dla sierot oraz prowadziły działalność dobroczynną (szpital, przytułek dla sierot i starców, studium nauczycielek). Protektorką monasteru od początku jego istnienia była księżna Jelizawieta Szachowska, małżonka gubernatora. W momencie otwarcia klasztoru mniszki żyły w jednym drewnianym domu, kompleks budynków był jednak systematycznie rozbudowywany według planu opracowanego przez profesora sztuki Michaiła Prieobrażenskiego i wdrażanego w życie przez architekta Aleksandra Poleszczuka. Nabożeństwa w monasterze odbywały się w językach cerkiewnosłowiańskim oraz estońskim.