Lubczyk ogrodowy (Levisticum officinale W.D.J. Koch) – gatunek byliny z rodziny selerowatych. Jedyny gatunek z rodzaju lubczyk Levisticum. Nazwy ludowe: lubiśnik lekarski, korzeń, łakotne ziele, mleczeń. Pochodzi z Afganistanu i Iranu, ale został szeroko rozprzestrzeniony na świecie. Jako introdukowany rośnie niemal w całej Europie (od Islandii i Hiszpanii po Ural), w środkowych i wschodnich Chinach, we wschodniej i środkowej Ameryce Północnej oraz w Chile. Jest uprawiany w wielu rejonach świata (również w Polsce), czasami (rzadko) dziczejący.
Morfologia i biologia Łodyga Wzniesiona, naga, delikatnie rowkowana, w górze bruzdowana, wewnątrz pusta, o wysokości do dwóch metrów, tylko w górnej części rozgałęziona. W części podziemnej grube (o średnicy do 5 cm), rozgałęzione i krótkie kłącze. Jest ono jasnoszarawobrunatne lub żółtawobrunatne, gładkie lub z kilkoma wypukłościami. Korzenie wykazujące mało rozgałęzień są tak samo zabarwione jak kłącze i zwykle są grubości do 1,5 cm i długości do około 25 cm.