Po rozbiórce miasta, w 1455 r. uchwalono wilkierz zakazujący zabudowy tego obszaru. Chociaż formalny zakaz uchylono już w 1480 r., to formy użytkowania były w kolejnych stuleciach bardzo ekstensywne. Pod koniec XV w. powstał tam szpital miejski (późniejszy Lazaret), a tereny sąsiadujące z dawnym portem były wykorzystywane jako składy drewna i wapienia. Rozbudowa fortyfikacji nowożytnych w latach 30. i 40. XVII w. spowodowała, że dawny obszar Młodego Miasta został podzielony, a sama nazwa "młodomiejskie składy drewna" została po 1690 r. przeniesiona na nowo urządzone składy (teren obecnej Drewnicy).
W XIX wieku powstały na tym obszarze stocznie: Stocznia Klawitterów (w 1827), Stocznia Cesarska (w 1850) i Stocznia Schichaua (w 1890). Dwie ostatnie zostały później połączone i przekształcone w Stocznię Gdańską. Na przełomie XIX wieku i XX wieku likwidacji uległy budowle wojskowe twierdzy Gdańsk (wały, fosa i bastion), we wschodniej części Młodego Miasta. Uzyskano dzięki temu duże tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie Śródmieścia, zastrzeżone dla przemysłu. Przedłużono wówczas ul. Wałową do Motławy.
Część położona między Kanałem Raduni a ulicą Wałową zwana jest Brabankiem.