Postawienie ministra w stan oskarżenia wymagało uchwały sejmowej podejmowanej „prostą większością wotów [głosów] izb złączonych”, oskarżenie rozpatrywał sąd sejmowy. Co 2 lata Sejm w tajnym głosowaniu mógł usunąć ministra większością 2/3 głosów izb połączonych, bez ograniczania jego praw obywatelskich, nominowany jednak na ministra powtórnie mógł być dopiero po upływie lat 6 (trzech sejmowych kadencji). Z urzędu swego zrezygnować zaś mógł minister tylko podczas sesji zwyczajnej sejmu, po zdaniu sprawy z urzędowania.
Wedle art. IX Konstytucji Straż pełniła regencję w razie małoletności, choroby umysłowej lub niewoli wojennej króla.
Marszałek, bez mieszania się do decyzji Rady, powinien zwołać Sejm na nadzwyczajne posiedzenie w sprawach enumeratywnie wymienionych w Konstytucji (zwłaszcza wojna, rozruchy, klęska głodu, śmierć lub choroba króla oraz konflikt między królem a ministrem). Ustawa o Straży nakazywała zwołanie Sejmu w razie konfliktu między Strażą a którąś z komisji wielkich.
Ministrowi pieczęci była podporządkowana kancelaria ds. zagranicznych. Natomiast kancelaria ds. interesów wewnętrznych obsługiwała zarówno Straż Praw, jak i komisje rządowe (wielkie). Minister pieczęci pełnił funkcję ministra sprawiedliwości.
Przypisy
Bibliografia