Następnie fregaty miały skierować się ku Wyspom Przyjacielskim (Tonga), mijając od północy wyspy Nowej Zelandii, po czym żeglować dalej zgodnie z planem wyprawy La Pérouse’a. Przypuszczano, że La Pérouse miał zamiar badać Nową Kaledonię i Luizjady, po czym pokonać Cieśninę Torresa, by zbadać obszerną zatokę Carpentaria i północne wybrzeża Nowej Holandii.

Plan uległ jednak zmianie, bowiem gdy d’Entrecasteaux dotarł do Zatoki Stołowej 17 stycznia 1792, otrzymał informację, że kapitan John Hunter (późniejszy gubernator Nowej Południowej Walii) widział ostatnio u wybrzeży Wysp Admiralicji łodzie tubylcze z krajowcami poubieranymi we francuskie kurtki mundurowe. Mimo że Hunter zaprzeczył tym doniesieniom, a Francuzi wiedzieli o jego zaprzeczeniu, d’Entrecasteaux zdecydował o wzięciu kursu wprost na Wyspy Admiralicji, zatrzymując się jedynie w Ziemi van Diemena dla uzupełnienia zapasów wody i dania kilku dni wytchnienia załogom. 20 kwietnia 1792 z okrętów dostrzeżono pierwszy cel podróży, a w trzy dni później fregaty zakotwiczyły w zatoce, którą nazwano Zatoką Poszukiwań. Przez następne pięć tygodni Francuzi prowadzili dokładne badania tej części Tasmanii. 28 maja okręty podniosły kotwice i ruszyły w dalszą drogę.