Pierwsze poważne sukcesy w sporcie osiągnął w 1934 r., zdobywając mistrzostwo okręgu lwowskiego. W 1935 r. na zawodach w Białymstoku zdobył swój pierwszy tytuł mistrza Polski, a na zawodach w Jarosławiu znakomitym wynikiem 15,4 sekundy pobił rekord kraju. Został powołany do reprezentacji Polski. W latach 1935–1938 siedmiokrotnie wystąpił w meczach międzypaństwowych, a w 1935 r. uczestniczył w akademickich mistrzostwach świata w Budapeszcie. W roku olimpijskim (1936) nie udało mu się osiągnąć wymaganego minimum, przez co nie wziął udziału w igrzyskach w Berlinie. W 1937 r. zdobył kolejne tytuły mistrza Polski: w biegu na 50 metrów (w hali) i 110 metrów przez płotki (na stadionie). W 1938 r. powtórzył swój sukces halowy, zaś na stadionie – w swojej koronnej konkurencji – został wicemistrzem Polski. W tym samym roku we Lwowie uzyskał swój najlepszy wynik w karierze (14,9), a zarazem najlepszy wynik w sezonie w skali całego kraju. W 1939 r. uzyskał uczelniane absolutorium. W połowie lat 30. wraz z drużyną AZS Lwów wziął udział w mistrzostwach Polski w piłce ręcznej, a po wojnie rozegrał kilka meczów w zespołach piłki nożnej z Krosna i w barwach JKS Jarosław.