Twórczość Tuglasa obejmuje dwie powieści (Felix Ormusson, wyd. 1915 oraz Väike Illimar, wyd. 1937), liczne opowiadania, reportaże, wspomnienia i zapiski z podróży (do Hiszpanii, Afryki Północnej, Norwegii), teksty krytycznoliterackie oraz naukowe, jak również pamiętniki.
W 1946 r. Tuglas został uhonorowany tytułem Pisarza Ludowego Estońskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W tym samym roku został członkiem korespondencyjnym sowieckiej Estońskiej Akademii Nauk. Później utracił jednak życzliwość komunistycznych władz republiki, został pozbawiony praw obywatelskich oraz wykluczony ze wszystkich instytucji publicznych, w tym także ze Związku Pisarzy Estońskich, z którego został usunięty w 1950 r. Estonian Academy of Sciences Year Book, XII(39), 2006, ISSN 1406-1503, p. 164.
Tuglas zmarł w Tallinnie w 1971 r. w wieku 85 lat, wkrótce po ukończeniu swych wspomnień, uznawanych za główne dzieło jego pisarskiej działalności. W tym samym roku w Tallinnie otwarto muzeum poświęcone życiu i twórczości pisarza. Ustanowiono również nagrodę literacką im. Friedeberta Tuglasa, która 2 marca każdego roku, w dniu urodzin pisarza, przyznawana jest dla autorów najlepszych opowiadań estońskich, które ukazały się w poprzednim roku kalendarzowym.