Jego córką z pierwszego małżeństwa jest Julia Laffranque, prawniczka, pracująca w estońskim sądzie najwyższym.
Dzieła 1970 - Lugu (opowiadanie) 1972 - Suvekool (dramat) 1972 - Kaemus (opowiadania) 1973 - Sina (krótka powieść, wyd. pol. pt. Ty, przekł. Aarne Puu, Kraków 1980) 1974 - Mees, kes ei mahu kivile (dramat) 1976 - Pulmad (dramat) 1976 - Näitleja (opowiadania) 1979 - Kirjanik (nowela) 1979/1981 - Machiavelli kirjad tütrele (nowela) 1983 - Testament (dramat) 1984 - Faehlmann. Keskpäev. Õhtuselgus. (dramat, współautor Madis Kõiv) 1988 - Endspiel. Laskumine orgu (powieść, współautor Madis Kõiv) 1990 - E me ipso (eseje) 1996 - Kaunimad jutud (opowiadania) 2005 - Vaimuhaiguse müüdi (eseje i krytyka) 2006/2007 - Päevaraamat (dzienniki, dwa tomy)
Odznaczenia
Order Gwiazdy Białej IV klasy (2001)
Linki zewnętrzne (Eesti Ekspress, 20 lutego 2006) (Postimees, 24 marca 2008)
Bibliografia Vaino Vahing (notka biograficzna), [w:] V. Vahing, Ty, przekł. A. Puu, Kraków 1980
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Tartu Kategoria:Estońscy dramaturdzy Kategoria:Estońscy prozaicy Kategoria:Estońscy psychiatrzy Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Białej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Tartu Kategoria:Urodzeni w 1940 Kategoria:Zmarli w 2008