Bainit – składnik metastabilny powstający z rozpadu austenitu w przedziale temperatur między temperaturą powstawania perlitu, a temperaturą początku pojawiania się martenzytu. Zawiera przesycony ferryt, w którym węgiel jest wydzielany w postaci węglików. Mieszanina przesyconego ferrytu i wydzielonych węglików. Termin bainit odnosi się do mikrostruktury uzyskanej w wyniku przemiany austenitu w temperaturze pomiędzy przemianą austenitu w perlit, a powyżej temperatury przemiany austenitu w martenzyt, określanej mianem przemiany bainitycznej. Typowo zjawisko to odbywa się w przedziale temperatur 250–650 °C, 250–550 °C. Ma ona charakter częściowo dyfuzyjny.
Historia W późnych latach 20. XX wieku przeprowadzono kilka pionierskich eksperymentów związanych z przemianą izotermiczną austenitu w zakresie temperatur pomiędzy zakresem występowania perlitu i martenzytu. W 1930 roku dwójka naukowców – E.S. Davenport i Edgar Bain (1891–1971) zaobserwowali nową mikrostrukturę składającą się z „iglastych, ciemnych wydzieleń”. Nowa mikrostruktura zupełnie różniła się od mikrostruktur perlitu i martenzytu obserwowanych na tych samych próbkach. Pierwotnie nazwano ją mikrostrukturą martenzytyczno-troostytową.