Biblioteka Polsko-Indyjska (ang.: Indian-Polish Library) – seria wydawnicza założona przez Wandę Dynowską i Maurycego Frydmana w 1944 w Madrasie w Indiach istniejąca do 1971. Celem Biblioteki była popularyzacja kultury, literatury, historii i religii Indii w Polsce oraz kultury, literatury i historii polskiej w Indiach.
Działalność wydawnicza Działalność Biblioteki, w tym zakup polskich czcionek drukarskich, był finansowany z zarobków Wandy Dynowskiej w konsulacie polskim w Bombaju. Dopiero ok. 1969 Wanda Dynowska większość spraw wydawniczych przekazała Maurycemu Frydmanowi.
Pierwszą publikacją Biblioteki Polsko-Indyjskiej była książka Witolda Lutosławskiego (pod pseudonimem Peter Jordan) pt. First to Fight, w której zawarty był opis Kampanii wrześniowej 1939 r. i charakterystyka narodu polskiego jako walecznego i odpornego na pokusę kolaboracji z niemieckim okupantem.
Biblioteka Polsko-Indyjska rozwijała się przez następne dziesięciolecia w kilku kierunkach tematycznych. Znakomitą większość książek teozoficznych Dynowska tłumaczyła na zamówienie T. Drobnego z USA. Część z uzyskanych tą drogą honorariów przeznaczała na wydawanie dzieł swojego mistrza duchowego Krishnamurtiego.