Trzy dni przed agresją Niemiec na ZSRR został dowódcą 3 pułku piechoty w 1 Dywizji Zmotoryzowanej, którego podstawę stanowił dowodzony przez niego karny batalion. W czasie wojny niemiecko-radzieckiej dowodził 13 pułkiem piechoty gwardii, był szefem sztabu i zastępcą dowódcy 3 Dywizji Piechoty Gwardii oraz (od 1944) dowódcą 49 Dywizji Piechoty gw. w 3 i 2 Froncie Ukraińskim. Uczestnik obrony Leningradu i bitwy stalingradzkiej. Za forsowanie Dniepru i wyzwolenie Chersonia, 19 marca 1944 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Uczestnik walk w Rumunii, Bułgarii, Jugosławii, Czechosłowacji, na Węgrzech i w Austrii. W 1948 ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa i został dowódcą 76 dywizji powietrznodesantowej gw. 1950−1954 − d-ca XXXVII Korpusu Powietrznodesantowego gw. na Dalekim Wschodzie. 1954−1959 − dowódca radzieckich wojsk powietrznodesantowych (WDW). W 1959 został zdegradowany i mianowany zastępcą dowódcy WDW za udział w żołnierskiej zabawie, podczas której jeden ze spadochroniarzy został ranny siłując się z tresowanym niedźwiedziemZaloga…, s. 113. 1961−1979 ponownie dowódca WDW. 25 października 1967 został awansowany do stopnia generała armii. W 1968 dowodził działaniami WDW podczas interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji.