Największym jednak wkładem Margiełowa (oprócz zapewnienia wydajnego transportu lotniczego) w rozwój WDW była ich mechanizacja, którą osiągnął wprowadzając na ich uzbrojenie serię lekkich pojazdów opancerzonych (BMD i ASU), dysponujących stosunkowo dużą siłą ognia i możliwością ich przerzucania drogą lotniczą. Mniej istotną, aczkolwiek ważną, podnoszącą morale żołnierzy zmianą wprowadzoną w WDW było odrębne umundurowanie, którego głównymi elementami są do dzisiaj berety koloru niebieskiego i marynarskie podkoszulki w biało-niebieski prążkiZaloga…, s. 118−119.
Radziecka doktryna wojenna opierała się m.in. na założeniu, że dla maksymalnego wykorzystania efektu uderzenia jądrowego i zachowania szybkiego tempa mającego po nim nastąpić ataku sił konwencjonalnych, niezbędne jest użycie desantów powietrznych na masową skalę. Radzieccy planiści przewidywali, że praktyczne wykorzystanie uderzenia jądrowego może przysporzyć trudności, ponieważ czołgi potrzebują czasu na dotarcie do strefy pouderzeniowej. Uznano, że WDW stanowią siłę, która po ataku atomowym może szybko wykorzystać sytuację lądując i zabezpieczając kluczowe pozycje na tyłach wroga.