Charakterystyki techniczne nowo budowanych okrętów otoczone były, na wzór budowy „Dreadnoughta”, ścisłą tajemnicą. Oficjalnie miały to być wielkie krążowniki pancerne o klasycznej konstrukcji, rozwinięcie typu Minotaur. Dlatego pilnie śledząca postęp w brytyjskim budownictwie okrętowym niemiecka Kaiserliche Marine, najpoważniejszy konkurent Royal Navy w toczącym się wówczas wyścigu zbrojeń morskich, z opóźnieniem rozpoczęła budowę jednostek o zbliżonej konstrukcji. Pierwsza z nich, „Von der Tann”, weszła do służby dopiero w 1910 roku. W tym czasie marynarka brytyjska posiadała już w linii wszystkie trzy jednostki typu Invincible („Inflexible” został wcielony 20 października 1908 roku, zaś „Invincible” 20 marca 1909 roku, w związku z opóźnieniami wywołanymi montażem eksperymentalnej instalacji elektrycznego obrotu wież artyleryjskich), a w budowie była kolejna, „Indefatigable”, według nieco zmodyfikowanego projektu.
Koszty budowy poszczególnych okrętów, bez uzbrojenia, wynosiły: dla „Invincible” 1 667 415 funtów, dla „Inflexible” 1 630 739 funtów i dla „Indomitable” 1 662 337 funtów.