Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej został w 1967 roku zesłany na wieś, gdzie pracował sprzątając toalety. Paradoksalnie z powodu sympatii lewicowych Shena jego twórczość była wówczas zakazana również na Tajwanie.
Zrehabilitowany w 1978 roku, podjął pracę w Instytucie Badań Historycznych Chińskiej Akademii Nauk Społecznych. W uznaniu jego zasług dla chińskiej literatury otrzymał od rządu w 1980 roku prywatną rezydencję. W latach 80. nastąpił wzrost zainteresowania jego zakazaną dotąd twórczością, kilka utworów sfilmowano.
Shen pisał fikcyjne nowele, osadzone w realiach idealizowanego życia wiejskiego jego rodzinnych stron. Do najbardziej znanych utworów należą: Fengzi (1932), Biancheng (1934), Changhe (1943).
Przypisy
Kategoria:Chińscy prozaicy Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1988 Kategoria:Ofiary rewolucji kulturalnej