Josef Lenzel (ur. 21 kwietnia 1890 we Wrocławiu, zm. 3 lipca 1942 w KL Dachau) – niemiecki ksiądz rzymskokatolicki, przeciwnik narodowego socjalizmu. Bronił praw i godności maltretowanych polskich robotników przymusowych, za co został zamęczony w niemieckim obozie koncentracyjnym.
Życiorys W 1911 rozpoczął studia teologiczne w Uniwersytecie Wrocławskim. 3 czerwca 1915 przyjął święcenia kapłańskie w katedrze wrocławskiej. Zaraz po wyświęceniu został wikarym w Wołowie, a od 1916 był wikarym w Berlinie-Pankow. W 1929 został rektorem, a w 1930 tytularnym proboszczem parafii św. Marii Magdalena w Berlinie-Niederschönhausen.
Podczas II wojny światowej w swojej parafii był duszpasterzem polskich robotników przymusowych, jednak charakter pomocy i troska, jaką im okazywał kapłan, zwróciła uwagę miejscowych władz nazistowskich. 7 stycznia 1942 podczas przygotowań do nabożeństwa dla Polaków został aresztowany przez Gestapo i wysłany do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Dachau. Tam 3 lipca 1942 na skutek okrutnego traktowania i wyczerpania organizmu zmarłArchiwum Archidiecezji Berlińskiej: Nota o ks. Josefie Lenzlu.