Wśród 35 pierwszych mieszkanek monasteru większość była pochodzenia chłopskiego, dwie były mieszczankami, dwie córkami kapłanów prawosławnych, zaś jedna wywodziła się z rodziny szlacheckiej. Dwie najmłodsze posłusznice miały po 13 lat. Przełożona wspólnoty, mniszka Barbara, oraz większość posłusznic przybyły do Sury z monasteru Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Leuszynie, którym kierowała uczennica duchowa Jana Kronsztadzkiego, ihumenia TaisaЛеушинский Иоанно-Предтеченский женский монастырь. Zakonnice pomagały przy budowie klasztoru i urządzaniu przy nim ogrodów. Latem 1900 gotowy był już drewniany budynek z celami mniszek. Cerkiew klasztorną poświęcono 20 czerwca 1900, w czasie przyjazdu Jana Kronsztadzkiego do rodzinnej wsi. Duchowny współtworzył również szczegółową regułę monasteru, w której szczególne miejsce wyznaczono czytaniu Modlitwy Jezusowej. Kapłan odwiedzał wspólnotę co roku aż do swojej śmierci w 1908, ciesząc się nadzwyczajnym szacunkiem mniszek.