Najsłynniejsze jej przedstawienie w teatrze kabuki, to wypływające prawe oko oraz zniekształcona na skutek działania trucizny twarz. Często także jest pokazywana bez włosów, jako inny efekt trucizny (wszak legenda mówi o wypadaniu włosów). Opowieść Yotsuya kaidan została wykorzystana do filmów więcej razy, niż jakiekolwiek inne opowiadanie. Dokładna liczba adaptacji jest nieznana, gdyż wiele filmów uległo zniszczeniu podczas okupacji. Ich liczbę jednak szacuje się obecnie na ponad 30 wersji.
Pierwsza ekranizacja powstała w 1912 roku, a w kolejnych latach 1913–1937, było ich 18. Niektóre znacznie różniły się od pierwowzoru. Adaptacja z 1942 roku w reżyserii Keisuke Kinoshity (1912–1998), usunęła upiorne elementy i przedstawiła Oiwę jako widmo winnej psychiki jej męża.
Za adaptację najwierniejszą pierwotnej wersji, uważa się dzieło Nobuo Nakagawy (1905–1984) z 1959 roku, zatytułowane Tōkaidō Yotsuya kaidan.
W 1994 roku Kinji Fukasaku wrócił do korzeni teatru kabuki i połączył historie Chūshingura i Yotsuya kaidan w jeden film – Crest of Betrayal.