W retrospektywnej recenzji minialbumu opublikowanej w 2025 Anna Pichler z magazynu Paste stwierdziła, że w „I Stay Away” zespół brzmi pełen nadziei – po raz pierwszy i ostatni w całym swoim dorobku. Ten pełen nadziei charakter powiązała z brzmieniem nagrania. Jej zdaniem żywiołowa gra Seana Kinneya na perkusji i mocny bas Ineza „wypychają wokalistę z nieprzeniknionych głębi utworów «Rotten Apple» i «Nutshell» prosto na autostradę prowadzącą na południe”. Powoli narastające, zabarwione metalowym brzmieniem interludia nie wyrażają gniewu ani rozpaczy, lecz podkreślają poczucie wszechmocy Staleya, a gdy śpiewa on tytułową frazę „I Stay Away”, partia smyczków narasta w odpowiedzi. Według Pichler słuchacz zaczyna wierzyć, że wokalista zdoła trzymać się z dala od używek; gdy zaś Staley przeciąga końcową frazę, słychać, jak sam nabiera wiary w siebie, niemal oszołomiony siłą własnego przekonania.