Historia Okiku i dziewięciu talerzy jest jedną z bardziej znanych historii w japońskim folklorze. Pobudza wyobraźnię publiczności po dziś dzień.
Najbardziej znana dla szerokiej publiczności adaptacja Banchō Sarayashiki została napisana przez Kido Okamoto i swoją premierę miała w 1916 roku. Była to współczesna wersja klasycznego opowiadania o duchach, w którym opowieść grozy została zastąpiona przez głęboką analizę psychologiczną dwóch charakterów. Najnowsza adaptacja pochodzi z 2002 r. i została wystawiona w teatrze telewizyjnym Kaidan Hyaku Shosetsu.
Wpływ na japońską kulturę W 1795 r. stare studnie w Japonii nawiedzane były przez plagę robactwa, które znane były pod nazwą "pluskwa Okiku" (Okiku-mushi). Robak ten okryty był wąskimi nićmi, co sprawiało wrażenie, jakby był związany. Powszechnie wierzono, że jest on wcieleniem Okiku.
W zamku Himeji (pod wpływem wersji lalkowej) umieszczona została atrakcja turystyczna, znana jako Okiku-ido ("studnia Okiku"). Jest to miejsce, gdzie Tetsuzan ukrył ciało dziewczyny. Pomimo że zamek jest wieczorami zamknięty, mówi się, że jej duch wciąż pojawia się i liczy do dziewięciu.
Kategoria:Japońskie opowiadania