2 grudnia 1917 roku na własną prośbę został przeniesiony do I Korpusu Polskiego w Rosji generała Józefa Dowbor-Muśnickiego, gdzie służył w ramach 3 Pułku Strzelców Polskich, a następnie walczył na froncie w szeregach Legii Oficerskiej.
Po rozbrojeniu oddziałów polskich przez władze niemieckie powrócił do Polski we wrześniu 1918, a 1 października tego samego roku rozpoczął pracę jako nauczyciel w Publicznej Szkole Powszechnej w Szymanowicach w ówczesnym powiecie słupeckim.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej 13 września 1919 został powołany do odrodzonego Wojska Polskiego w stopniu podporucznika jako oficer gospodarczy. Otrzymał przydział do centrum wyszkolenia dywizji 21 pułku Strzelców Polskich przybyłej z Francji Armii Hallera, a następnie w szeregach 145 pułku piechoty Strzelców Kresowych, przemianowanego później na 72 pułk piechoty, walczył z Sowietami na froncie. 1 kwietnia 1921 otrzymał awans na stopień porucznika. Po demobolizacji po zawarciu pokoju ryskiego odszedł z wojska 27 października 1921 jako porucznik rezerwy i powrócił do wykonywania zawodu nauczyciela.