Powstanie zazejskie (ros. Зазейское восстание) – antysowieckie wystąpienie zbrojne Kozaków amurskich i chłopów w powiecie błagowieszczeńskim obwodu amurskiego na początku 1924 roku.
Bezpośrednią przyczyną wybuchu powstania była decyzja Dalriewkomu o podniesieniu podatku produkcyjnego do 25%, podjęta jesienią 1923 roku. Za uchylanie się od tego w obwodzie amurskim było aresztowanych wielu mieszkańców. W grudniu tego roku w Harbinie odbyło się zebranie przywódców białej emigracji na czele z gen. Jefimem G. Syczowem, przewodniczącym Amurskiej Organizacji Wojskowej, na którym postanowiono doprowadzić do powstania nad Amurem. 4 stycznia 1924 roku doszło do pierwszego starcia zbrojnego na granicy pomiędzy 200-osobowym oddziałem wojskowym, próbującym przedostać się z Mandżurii do ZSRR a sowieckimi pogranicznikami z 20 Amurskiego Pogranicznego Szwadronu Kawalerii. Ciężkie walki trwały do 14 stycznia, kiedy powstańcy zostali zmuszeni do odwrotu do wsi Tambowka. Tam został założony sztab powstańczy, a wieś stała się „stolicą” powstania. Przywódcy powstańczy utworzyli Tymczasowe Amurskie Przedstawicielstwo Obwodowe pod kierownictwem R.G. Czeszowa. Na czele formowanych sił powstańczych stanął N. I. Korżeniewski. Funkcję szefa sztabu objął esauł Mańkow.