Powstanie na Kubaniu 1932 (ros. Восстание на Кубани 1932) – zbrojne wystąpienie antysowieckie na Kubaniu pod koniec 1932 r.
Przygotowania do powstania rozpoczęły się wczesną jesienią 1932 r., kiedy sytuacja gospodarcza na Kubaniu stała się tak dramatyczna, że miejscowi chłopi i Kozacy zaczęli napadać na magazyny żywnościowe. W poł. października dotarła z Moskwy informacja, że władze zamierzają zebrać wszystkich młodych i skierować ich na północ. Pod koniec listopada 1932 r. w rejonie stanicy Tichoreckiej na Kubaniu wybuchło kozackie powstanie skierowane przeciw reżimowi sowieckiemu. W nocy została zdobyta stanica Tichoreckaja. W ciągu najbliższych dni rozszerzyło się na okoliczne obszary. Na czele powstańców stanęli kadrowi oficerowie kozaccy Armii Czerwonej. Ogłoszono komunikat, żeby wszyscy zdolni do noszenia broni przybyli do stanicy Tichoreckiej. Siły powstańcze składały się z 9 oddziałów różnej liczebności. Uzbrojenie zdobyto po opanowaniu 3 magazynów wojskowych. Do powstańców przyłączali się też żołnierze z miejscowych garnizonów. Część garnizonów bez oporu dała się rozbroić. Łączna liczebność sił powstańczych doszła do kilku tysięcy ludzi, z których ok. 6 tys. było uzbrojonych. Pierwsze oddziały wojskowe i czekistowskie skierowane przeciwko powstańcom były tak słabe, że zostały szybko rozbite.