thumb|„Dziurawy dolar”" z Nowej Południowej Walii o wartości pięciu szylingów Holey dollar (ang. „dziurawy dolar”) – tymczasowa waluta używana w angielskich koloniach: na Wyspie Księcia Edwarda (obecnie Kanada) oraz w Nowej Południowej Walii w Australii w XIX wieku, która stała się pieniądzem zastępczym i środkiem zaradczym na niedobór pieniądza w tych krajach.
Wyspa Księcia Edwarda Bity od 1497 srebrny hiszpański talar był znanym i popularnym środkiem płatniczym (znanym jako piece of eight i real de a ocho); pod koniec XVII wieku stał się on de facto pierwszą walutą międzynarodową, używaną w Europie i obydwu Amerykach, w tym na zachodnich rubieżach Stanów Zjednoczonych. Wartość tej monety wahała się w zależności od tego, gdzie była używana, najwyżej ceniona była jednak w Halifaksie w obecnej Kanadzie. Mieszkający na Wyspie Księcia Edwarda kupcy zbierali wszystkie dostępne hiszpańskie talary, aby je następnie wysłać do Halifaksu, zarabiając tym samym na lokalnych różnicach w kursie, przez co na wyspie ciągle brakowało monet. W 1813 gubernator Wyspy Księcia Edwarda nakazał, aby w tysiącu monet wybić w środku dziurę, powstałe w ten sposób dwie nowe monety otrzymały wartość pięciu szylingów (zewnętrzny „dziurawy dolar”) i jednego szylinga (wewnętrzna część).