W 1941 przeszedł z PAKP w jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i przyjął chirotonię na biskupa lwowskiego. Tym samym wszedł w skład episkopatu podległego Cerkwi Rosyjskiej Ukraińskiego Autonomicznego Kościoła Prawosławnego, zaś po zamordowaniu jego zwierzchnika, metropolity Aleksego (Hromadśkiego), stanął na jego czeleA. Mironowicz, Kościół prawosławny na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, Białystok, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2001. , s.226. Od 1944 nosił tytuł arcybiskupa lwowskiego.
Z ziem ukraińskich wycofał się po ich zajęciu przez Armię Czerwoną. Przez Niemcy udał się na emigrację do Argentyny, gdzie został arcybiskupem Buenos Aires i całej Ameryki Południowej w Rosyjskim Kościele Prawosławnym poza granicami Rosji.
W 1957 w związku z planowanym odsunięciem metropolity Makarego (Oksijuka) od godności zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, władze polskie rozważały jego zaproszenie do Polski jako kandydata na nowego zwierzchnika KościołaS. Dudra, Kościół Prawosławny..., s.67.
Przed 1959 wrócił jednak do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i objął w jego strukturach katedrę kanadyjską z tytułem arcybiskupa Edmonton i całej Kanady. W Edmonton przebywał do swojej śmierci.